Tuesday, December 25, 2018

වෙජී ශොපින් බයි එතුමානෝ

ගෙදර උතුමානෝයි මායි වෙලාවකට අහසයි පොළවයි වගේ.උන්දැගේ හැම වැඩක්ම් බොහෝම සීරුවට පිළිවෙලට.මගේ වැඩ ඉතින් පස්ස දාච්ච කඩියා ඉස්ටැයිල් එකට නෙ.

මෙහෙම ඉස්සිසෙල්ලාම බටර් ගාලා පටන් ගන්නකොට ඔහෙලාට තේරෙන්න ඕනෙ අදත් ගෙදර උතුමාණන්ට මඩක් වදින්නයි යන්නෙ කියලා.

ගෙදර උතුමාණන්ට කරන්න බැරි වැඩ තියෙනවානම් ඒ බොහෝම සුවල්පයයි.ආං ඒ සුවල්පයෙන් එකක් තමයි එලෝලු ගේන එක.

උතුමාණන් පොඩි කාලෙ දවසක් අම්මා කිව්වලු හන්දියට ගිහින් එලෝලු  ජාති පහක් ගේන්ට කියලා.උතුමාණන් සෞන්දර්ය වලට කලේ චිත්‍ර නොවැ.ඉතින් වර්ණ ගැලපීම එහෙම හොඳට සලකලා බලලා පාට පාටින් අලවර්ග පහක් ගෙනිච්චලු ගෙදර.
ඔය කතාව මාත් එක්ක කිව්වෙ උතුමාණන්ද අම්මාද කියලා හරි මතකයක් නෑ.

කෝක වෙතත් අවදානම ගන්නවාට වැඩිය සූදානමෙන් ඉන්න එක හොඳ නිසා ගෙදෙට්ට එලෝලු ගේන ජොබ් එක නිතරගයෙන්ම භාර ගත්තෙ මං තුමී.ඉතුරු බඩුබාහිරාදිය ගැනිල්ලට නම් කප්පිත්තා උතුමාණන් ම තමා.මොකද ඔය කල් ඉකුත් වෙන දින බැලිලි එහෙම මට මතක් වෙන්නෙම නෑ.ශර්ලොක් හෝම්ස්ටත් වඩා හොඳට ලේබල්වල තියෙන පොඩි අකුරු හිටන් බලලා අහුරාපු බෝතල්කරපු ටින් කරපු ජාති ගැන තීරණ ගැනිල්ල අයිති වෙන්නෙ උතුමාණන් ට.

කොහේදෝ යන නිදි පිසාචයෙක් මට වැහෙන්නෙ ඊයෙ රෑ ජාමේ.පිසාචයාගේ බලපෑම හින්දා වැටුණු තැන නින්ද ගිය මට අද උදේ පස්චාත් භාගයට ඉර එළිය වැටිලත් උගෙන්  ගැලවිල්ලක් නැත.
උයන පිහන ජාති ගේන්නට  කීල්ස් එකට යන ට්‍රිප් එක අපේ උතුමානෝ තනියෙන් යන්නේ මංතුමී තදින් බදාගෙන උන් ඇඳෙන් ගලවා ගන්නට බැරි වෙන හින්දා ය.

ඉතින් එතුමානෝ තනියෙන් තේරූ එලෝලුවලට එතුමාට වැරැද්දක් කියන්න බෑ මය.

මං තුමී: ඇයි අනේ මේ තඩි බීට් අල තුනක්?
එතුමා:එකක් අද කන්න.එකක් හෙට කන්න.අනික අනිද්දා

මං තුමී:ඇයි අනේ මේ කොළත් එක්ක බීට් ගස් පිටින් ගෙනාවෙ?
එතුමා: ඒවා දැක්කම ලස්සනට තිබ්බා

මංතුමී:ඇයි අනේ මේ අලී කැරට් අල තොගේකුයි මාලු මිරිස් මහා ගොඩකුයි ගෙනැල්ලා
එතුමා:ඒවා ලාබෙට තිබ්බා.ඉතින් ගෙනාවා.

මංතුමී:එතකොට අර තනි කරවිල කරලක් ගෙනාවෙ මොකටෙයි?
එතුමා:කරවිල තිත්තයි.

මංතුමී:හ්ම්ම්ම්(😠😠😠😠😠)
එතුමා:මං දෙල් ගෙඩියකුත් ගෙනාවා

පිපිඤ්ඤා ගෙඩිය ගැන එතුමාගෙන් ඇහුවානං හම්බෙන ප්‍රතිචාරය මොකක් වෙන්නට පුළුවන්දැයි හිතන එක මංතුමීවිසින් ලබන සභාවා‍රයට කල් දමන ලදී.

බීට් ඉවිය හැකි විවිධ වූ රෙසිපි දන්නා ඔබට කෙරෙන විශේශ ආරාධනයයි.ඔබේ අගනා රෙසිපි ඉන්බොක්ස් හරහා මංතුමීට යොමු කරන්න.

Monday, December 24, 2018

තටු නැති මේ කිරිල්ලී

තටු නැතුව ඉපදුන කිරිල්ලියෙක්ට පියාඹන්න හිතුනම මොකද වෙන්නෙ?





 

ජෙසිකා කොක්ස්(Jessica Cox) ඉපදෙන්නේ 1983 අවුරුද්දෙ ඇමරිකාවෙ ඇරිසෝනාවලදි.අම්මගෙ බඩේ ඉන්දැද්දි කාටවත් හොයාගන්න බැරි වෙච්ච් ඉරණමක් එක්කයි ජෙසිකා මේ ලෝකෙට එන්නෙ.ජෙසිකාගේ අත් දෙකම උපතින් ම පිහිටන්නෙ නැහැ.

ජෙසිකාගෙ අම්මටයි තාත්තටයි මොනවා හිතෙන්න ඇත්ද කියලා මම දන්නෙ නැහැ.

ඒත් ඒ දෙන්නා තීරණය කරනවා ජෙසිකාට සාමාන්‍ය ළමයෙක්ට වගේම සලකන්න.

ඉස්කෝලෙ යන වයසට එන ජෙසිකා යන්නෙ සාමාන්‍ය ළමයි යන ඉස්කෝලෙකට.කෘතිම අත් දෙකකට හුරුවෙන්න ජෙසිකාට සිද්ධ වෙනවා.සෑහෙන ප්‍රතිකාර ,ව්‍යායාමත් ඒ එක්ක එනවා.

පීනන්න, නටන්න වගේම අවුරුදු දහයේ ඉඳන් ටයිකොන්ඩෝ ක්‍රීඩාව කරන්නත් ජෙසිකා පුරුදු වෙනවා.

ඒත් ජෙසිකා කැමතිම නැති දේ වෙන්නෙ හැමෝම වගේ ජෙසිකාට අබ්බගාතයෙක්ට වගේ සලකන එක, ඕනෑවට වඩා පරිස්සම් කරන එක.
විවේක කාලේ සෙල්ලම් පිට්ටනියෙ ඔංචිල්ලාවකට වෙලා ජෙසිකා කල්පනා කරන්නෙ මේ බැමි බිඳගෙන නිදහසේ පියාඹන්න .

කෘතිම අත් ජෙසිකාට මහ කරදරයක්.ඉතින් ඈ කෘතිම අත් ඉවත් කරලා ඇගේ අත් දෙකේ බර ඔක්කෝම කකුල් දෙකට පවරනවා.

අවුරුදු 14 දි ඇය ටයිකොන්ඩෝ ක්‍රීඩාව සඳහා කලුපටිධාරිනියක් වෙනවා.
ඈ කකුලෙන් ලියන්නත් ටයිප් කරන්නත් ගන්නවා.
මිනිත්තුවකට වචන 25ක වේගයෙන් ටයිප් කරන ඈ 2005 අවුරුද්දෙ විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කරමින් උපාධිය ලබා ගන්නවා.
විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉඳිද්දී ඇය නැවතත් ටයිකොන්ඩෝ ක්‍රීඩාවෙන් දෙවන හා තෙවන කළු පටිත් ලබා ගන්නවා.

දෑතේ පිහිටක් නැතිව සර්ෆිං ක්‍රීඩාවටත් ඇය දක්ශයි.ඒ වගේම ඈ සහතික කළ ස්කූබා කිමිදුම්වරියක්.

ඇය පදවන්නේ සාමාන්‍ය ඔබ අපි පදවන මෝටර් රථයක්.ඒ සඳහා ඇයට ඇත්තේත් සාමාන්‍ය රියදුරු බලපත්‍රයක් .

පොඩි කාලේ තිබුණු පියාඹන සිහිනයත් ජෙසිකා සැබෑ කරගන්නේ අවුරුදු තුනක පුහුණුවකින් පස්සෙ ගුවන් නියමු බලපත්‍රයක් අයිති කරගෙන.
ගිනස් පොතට ඈ එක් වන්නේ ලෝකයේ පළමු අත් නැති ගුවන් නියමුවා හැටියටයි.

2012දී  ජෙසිකා ඇගේ ටයිකොන්ඩෝ පුහුණුකරු පැට්‍රික් සමඟ විවාහ වෙනවා.අතක් නැති ජෙසිකා කොහොමද මගුල් මුද්දක් දාන්නෙ?
මුදුවක් වෙනුවට ලෝකේ එකම මගුල් පා සළඹ පළදින්නෙත් ජෙසිකා විතරක් ම වෙන්න ඇති.

තනිවම ඇඳුම් ඇඳගන්නට ,පියානෝ වාදනයට විතරක් නෙමෙයි ඇගේ ඇසේ සිවිකාච මාරුකරගන්නත් ඇයට පුලුවන් .

අතක් නැති තවත් යහලුවෙක් හා එකතුවෙන් Toe Talks යූ ටියුබ් චැනලය ඇය පටන් ගන්නේ ඒ වගේ එදිනෙදා වැඩ කටයුතු දෑතේ උදවු රහිතව කරගන්නා හැටි ගැන අත් නැති අන් අයටත් කියා දෙන්නටයි.

රටවල් 20කටත් වඩා සංචාරය කරන ජෙසිකා හැමෝටම දෙන පණිවිඩය මොන අභියෝග ආවත් තමන්ගේ හිතේ හයිය තමන්ට උවමනා තැනට තමන් ගෙන යන බවයි.

මේ 2012 වසරේ ඇමරිකාවේ ආදර්ශමත් ම කාන්තාව ජෙසිකා කොක්ස් .

අත පය හතරම අඩුවක් නැති අපට ජෙසිකාගෙන් පියාඹන හැටි ඉගෙන ගන්න බැරිද?


ඉගිලෙන ලියමන් 2018.12.23

මගේ කුමාරිහාමි

අලුත් ඔෆිස් එකට ආපු දවසෙ ඉස්ඉස්සෙල්ලාම මම දැක්කෙ එයාව.ඇස් දෙක ලොකූ කරන් එයා මගෙ දිහා බලන් හිටියා.
"හලෝ"
මම ළඟට කිට්ටු කළා විතරයි මෙන්න මුන්දෑ අනිත් පැත්ත හැරිලා දුවන්න ගත්තා.
පිස්සු කෝළමක් නෙ.

මම සමරබන්දු.රිටයර් වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි තමයි බම්බලපිටියෙ අලුතෙන් දාපු ඔෆිස් එකේ මැනේජර් කම හම්බුනේ.

"යන්තං ඇති මැරීගෙන් කඹුරපුවට ඔහොම පට්ටමක් හරි හම්බුනා"මාලතී කිව්වෙ උපහාසෙට විරිත්තන ගමන්.

මාලතී ව කසාද බැඳලා අවුරුදු තිහක්.අවුරුදු ගණනාවක් දන්න කියන හැම නැටුමක්ම නටලා අන්තිමේ ළමයෙක් හදන ආසාව අතඇරියෙ හෙම්බත් වෙලා.එක ගෙදර කාමර දෙකක වෙනම ජීවිත දෙකක් හැටියට ජීවත් වෙන එක මාලතීටයි මටයි දැන් පුරුද්දට ගිහින්.
මගේ හැම දේකම මාලතීට පෙනුනෙ ඇදයක්ම යි.මාලතී කියන ඒවට බීරෙක් වගේ ඉන්න එකත් දැන් මට හොඳටෝම පුරුදුයි.

එයාගෙ නම රෝසි කියලා මම දැනගත්තෙ දවසක් දෙකක් යද්දි.එයා වැඩිපුරම හිටියෙ උඩ තට්ටුවෙ.ඒත් සැරෙන් සැරේ මගේ කැබින් එකේ දොරෙන් එබිකම් කරලා අතුරුදහන් වෙන්න රෝසි අමතක කළේ නෑ.
හරිම කෝලමක් තමයි.

ඔෆිස් එකෙ අනිත් උදවියව මම තියාගත්තේ අතේ දුරින් නැත්නම් ඕකුන් කරේ නැගලයි පස්ස බලන්නෙ.
ඒත් රෝසිට ඒ තහංචි වලංගු වුනේ නෑ.
මටත් නොදැනීම මගේ හිතේ රෝසි ගැන ලොකූ ලෙන්ගතුකමක් ඉපදිලා.
හැමදාම රෝසි එනකන් මම දෙතුන් පාර කැබින් එකේ දොර දිහා බැලුවා .
ඉරිදා දවස් නිවාඩු දවස්වලට මට සාංකාව වගේ දැනුණා.ඉඳලා හිටලා දවසක රෝසි රෑට මගෙ හීන අස්සටත් රිංගුවා.

රෝසි පුදුමාකාර ආඩම්බරයි.මං ඇරෙන්න ඔෆිස් එකේ වෙන මොකෙක්ව වත් තඹ සතේකට මායිම් කළේ නෑ.ඔෆිස් එකේ උන් මං නැති තැන රෝසිට බොසාගෙ කුමාරිහාමි කියලා නමකුත් පට බැන්දා.ඒත්  රෝසි නෙවෙයි ඒවා ගනන් ගත්තේ.

මට වැඩවැඩි වෙලාවලට කවදාවත්  රෝසි කරදරයක් වෙන්න ආවෙ නෑ.ඒත්  මට විවේක ගන්න මිනිත්තුවක් දෙකක් හම්බෙනකොටම රෝසි කැබින් එකේ දොර ළඟ .හරියට මගේ හිත කියෙව්වා වගේ.

රෝසිගෙ වැඩි කතාවක් බහක් තිබ්බෙ නෑ.ඒකටත් එක්ක හරියන්න ඒ වෙලාවල් මම පිස්සෙක් වගේ කියෙව්වා.පොඩි කොල්ලා කාලේ කරපුවා, කැම්පස් කාලේ පිස්සු නටපුවා, මාලතී කසාද බැඳපු හැටි, එක ගෙදර කාමර දෙහෙක නීසර ජීවිතේ ගැන රෝසිගේ කන් දෙක ගොඩ වෙනකම්ම මං කියෙව්වා.ඉඳ හිට හූමිටි තිය තිය හුරතල් වෙවී රෝසි ඔය ඔක්කොම කණිපින්දම් කන්වල පුරව ගත්තා.ඉඳලා හිටලා කවුරුවත් වටපිටාවෙ නැතිවෙලාවට රෝසි මට තුරුල් වෙලා හිටියා.ජීවිතේ ආයෙමත් සැරයක් ජීවත් වෙනවා කියලා ඇත්තටම මට දැණුනා.

අවුරුදු හැටකට කිට්ටු තට්ටෙ පෑදිච්ච තඩි බඩකුත් තියෙන නාකි හමෙක්ට කවුද ආදරේ කරන්නෙ?ඔය වයසට හම්බෙන හුඟක් ආදර කෑදර වෙන්නෙ ආදරේට , රස්සාවෙ පට්ටමට එහෙම.රෝසි එහෙම නෑ කියලා මට සීයට දෙසීයක්ම විශ්වාසයි.කවදාවත් කටක් ඇරලා කිසිම දෙයක් ඒකි මගෙන් ඉල්ලුවෙ නෑ මේ මුලු අවුරුද්දටම.

ඒත් අද?
අද මම රිටයර් වෙනවා.
අද මම ඔෆිස් එන අන්තිම දවස.අවුරුදු ගානක් තිස්සේ කරපු රස්සාව දැන් මට ඇති වෙලා තියෙන්නෙ.රිටයර් වෙලා නිදහසේ ඉන්න එක කොච්චර සතුටක්ද කියලයි අවුරුද්දෙ මුල මට හිතුනෙ?
ඒත් මම කොහොමද රෝසි දාලා යන්නෙ?
දවසම රෝසි පේන්න හිටියෙ නෑ.කොහේ ගිහින්ද මන්දා.දොර දිහා බලලාම මගෙ බෙල්ලත් උලුක්කු වෙන්න ආවා.

ඔෆිස් එකේ එවුන් මම යනවට පාර්ටියක්  තිබ්බා.ඒ  අස්සෙත් මම කැරකි කැරකී හෙව්වෙ රෝසිව.රෝසි අතුරුදහන් වෙලා.
මෙච්චර කල් මගෙ වටේ එති එතී ඉඳලා මම යන්න යනකොට අත ඇරලා දාන ජාතියේ ආදරයක්ද ඒකත්.
ලොකූ කලු ගල්ගෙඩියක් මගේ හිත උඩට ආයෙ ආයෙ අත අරිනවා වගේ දැනුනෙ එහෙම හිතෙද්දි.

ඔෆිස් ඇරිලා ඔක්කොම  යන්න ගියා.මම කැබින් එකේ බඩු මුට්ටු අස් කර කර තවතවත් ටැග්ගැහුනෙ දැන්වත් රෝසි එයි කියලා.
හතරවටෙන් කලු කරගෙන වහින්න එනවා.

"සර්,වාහනේ ගෙනත් තියෙන්නෙ"මගේ ඩ්‍රයිවර් සමන්ත කෝල් කලේ තුන් වෙනි පාරට.

බලාපොරොත්තු ඔක්කොම අත ඇරලා මම ලිෆ්ට් එකේ පහළට බැස්සා.
 
කාර් එකට අඩි දෙකතුනක් වෙන්න නැවතිලා මගෙ දිහා බලං හිටියෙ රෝසි.
  රෝසිව මගේ පපුවට තුරුල් කර ගත්තේ මුකුත් හිතන්න හිතට ඉඩක් නොදීමයි.

"ස...සර්....මේ..මේ.."
මට තුරුල්වෙලා ගුලි වෙලා හිටිය රෝසි දිහා බලාගෙන සමන්ත තතනනවා.
"ගෙදර යං"
අහස ගොරවද්දි මාත් ගෙරෙව්වා.

මාලතී...මාලතී මොනවා කියයිද?
මොනවා කිව්වත් මට කමක් නෑ.ස්වාමිපුරුෂයා හැටියට මම කවදාවත් මාලතීට අඩුවක් කරලත් නෑ කරන්නෙත් නෑ.ඒත් රෝසි නැතුව මට ඉන්නත් බෑ.

අන්තිම වතාවටත්  මාව ගෙදරින් බස්සලා සමන්ත ඉගිල්ලිලා ගියා.සුපුරුදු පරිදි මාව පිලිගන්න දොර ඇරගෙන කවුරුත් එන්නෙ නෑ.
සාලේ සෝපාව උඩට වෙලා මාලතී ටීවී එකේ හින්දි ෆිල්ම් එකක ගිලිලා හිටියා.

"මාලතී....."ටීවී එකට උඩින් මම කටහඬ ඉස්සුවා.
"ඇයි?"
මාලතී මගෙ දිහාට හැරුනේ සුපුරුදු නොරිස්සුමෙන්.

"මේ රෝසි.එයා අපිත් එක්ක ඉන්නවා අද ඉඳලා."

"ඉතින් .ගෙදරට කැන්දගෙන  ඇවිල්ලා ඉවරවෙලා නෙ මගෙන් අහන්නෙ.මොකෝ මම එපා කිව්වා කියලා අහන එකක් යැ.
මගෙ මොකෝ.ඕන කෙහෙල් මලක්.

හැබැයි ඔන්න මම දැන්මම කිව්වා කියලා හිතා ගන්න.ජරාව අදින්නයි මෙතන පැටවු ගැහුවම පන්සල් ගානෙ ගෙනිහින් දාන්නයි ඔක්කොම කරන්න වෙන්නෙ ඔහෙට.තියෙන ඒවා මදිවට.........."

මාලතීගේ කන්දොස්කිරියාව ඒ කනෙන් රිංගලා මේ කනෙන්  එළියට යද්දී රෝසිවත් තුරුළු කරං මම මගේ කාමරේට රිංගුවා.

රෝසි හැමදාම පුරුදු විදිහට ඇස් දෙක ලොකූ කරලා මාත් එක්ක හිනා වුණා.

ඤාව්.........................

ඉගිලෙන ලියමන් 2018.12.23

Sunday, December 23, 2018

මේරිගෙ ඇවිටිලි කිරිල්ලෙන් බේරෙන්න බැරිම තැන ලුසී එදා හැන්දෑවෙ එළියට යන්න තීර්ණය කළා.

"මේක ඔයාට සෑහෙන හොඳවෙයි වස්තුවේ"මේරි කිව්වෙ ලුසීගෙ කම්මුල උඩින් හාද්දක් තියන ගමන්.

ඒ වෙනකොට ලුසී ඇක්සිඩන්ට් වෙලා මාස පහකටත් කිට්ටුයි.ඉස්පිරිතාලෙට යන්න ගෙයින් එළියට බහින වෙලාවට ඇරෙන්න ලුසී හැමතිස්සෙම හිටියෙ කාමරේ ගුලි වෙලා.

හුළං ටිකක් වදින්න ,එළියට යන්න කියන යෝජනාව ඉදිරිපත් කළේ මේරියි පිලිප්නුයි විතරක් නෙවෙයි .ලුසීගේ මනෝවෛද්‍ය දොස්‍තර නෝනා කැතීත් කොයි වෙලාවෙත් ජීවිතේ ඉස්සරහට අඩිය තියන්න ඕනෙ කියන එක ලුසීට මතක් කළා.

එයානං කියයි.ඇක්සිඩන්ට් එක ලුසීගෙ අම්මයි තාත්තයි මල්ලියි හැමෝගෙම ජීවිත උදුර ගත්තා.ලුසීගෙ ජීවිතේ බේරුණෙත් හාස්කමකින් කියලයි දොස්තරලා කිව්වෙ.
ලුසීට ඉතුරු වුනේ මේරි විතරයි.මේරිටනම් පිලිප් හරි හිටියා.
ලුසීට ?
මෙහෙම මළපෙරේතියෙක් වගේ හිටියොත් මේරිටත් තමන් එපාවෙයි කියලා හිතිලයි  ලුසී මේරිගෙ ඉල්ලීමට කැමති වුනේ.

ගෙවල් පේලියේ එහා කෙළවරෙන් ටික දුරක් ගෙවුනම තිබ්බ උද්‍යනෙට යමු කියලා මේරි යෝජනා කළා.

"යමු.හැබැයි ගිහින් තනියෙන් ඉන්න ඕනෙ .ඔයා කිකිළි පැටවු රකිනවා වගේ මගෙ වටේ කැරකෙන්න බෑ"ලුසී තමන්ගේ නීතිරීති ඉදිරිපත් කරනවා.

"අනේ රත්තරනේ...මම කොහොමද ඔයාව තනියෙන් එතන දාලා එන්නෙ?"

"ඇයි බැරි? මොකෝ මම පොඩි ළමයෙක්යෑ.ඔයාට බඩුමුට්ටු ගන්න තියෙනවනෙ ටවුමෙන්.ඒක කරගන්න බැරියැ මම එනකං."

"අනේ ඒ වුනාට"

"අනේ අනේ බෑ.එහෙම නැත්නම් මම යන්න එන්නෙත් නෑ"ලුසී පොඩි එකෙක් වගේ මුරණ්ඩු වුනා.

"අනේ මන්දා...හා එහෙනං"මේරි අකමැත්තෙන් කැමති වුනා.

ඇත්තටම ගෙයින් එළියට බහින එක හොඳ අදහසක් තමයි.හොඳ හුස්මක් ගන්න ගමන් ලුසී හිතුවෙ  උද්‍යානෙ කෙළවරේ පොඩි බංකු පොඩ්ඩක වාඩි වෙලා .
බොහොම අමාරුවෙන් මේරිව යවා ගත්තෙ.මේරි පොඩි එකෙක් ගැන වගේ තමන් ගැන වද වෙන්නෙ ආදරේට කියලා ලුසී දන්නවා.ඒත් ඒක වෙලාවකට හරි කරදරයක්.

සරත් කාලෙ ගෙවීගෙන යමින් තිබුනෙ.හීතලත් නැති රස්නෙකුත් නැති බොහොම සෞම්‍ය කාළගුණයක් නිසා උද්‍යානෙ සෑහෙන මිනිස්සු හිටියා.
ලුසී වාඩි වුනේ පාර්ක් එක කෙළවරේම .ඒ හරියට වැඩිය කවුරුත් එන්නෙ නෑ.

ටිකක් එහාට වෙන්න තිබුන පොකුණෙ ලොකු තාරාවො රංචුවක් ඉන්නවා කියලා ලුසී දන්නවා.ඉස්සර ලුසී උන්ට දෙන්න සාක්කුවේ පාන් කෑලි පුරවන් ආවා.

ටිකක් ඈත පොඩි එවුන් ටිකක් බෝල සෙල්ලම් කළා.සැරෙන් සැරේට ඒ සද්දෙ කැඩි කැඩී ලුසීට ඇහුණා.


ලොකු ලොම් බෝලයක් එක පාරටම විදුලි වේගෙන් ඇවිත් ලුසීගෙ උකුලට පැන්නම ලුසී හොඳටෝම බය වුනා.
බලු තඩියෙක්.
කොච්චර බය වුනාද කියනවනං ලුසීට කෑ ගහගන්න මතක් වුනෙත් ටිකක් වෙලා ගිහින්.

"හපොයි දෙයියනේ......
ලැසී...ඔයා මහ නරක ළමයෙක් එන්නයි කිව්වෙ මෙහාට.....
මිස් ඔයාට තුවාලද?"
ලොම් තඩිය අයිතිකාරයත් බොහොම කලබල වෙලා.

"අහ් නෑ නෑ.මට මුකුත් වුනේ නෑ.ටිකක් බය වුනා විතරයි"

"අපිට සමා වෙන්න.ලැසී සාමාන්‍යයෙන් ඔහොම කාගෙවත් ඇඟට පනින්නෙ නෑ එයාගෙ හිත ගියේ නැත්නම්.මෙහෙම හිටියට මෙයා හරි ආඩම්බරකාර බලු නෝනෙක්."ලොම් තඩියගෙ අයිතිකාරයා සමාව ඉල්ලනවා.

"නෑ නෑ.ඒකට කමක් නෑ."හැටට හැටේ දුවන්න ගත්ත පපුව සාමාන්‍ය වේගෙට පහු බහිද්දි  ලුසී ලැසීගෙ ඔලුව අතගෑවා.

"මම පෝල්.ලැසීව ඔයා දැනටම අඳුරනවනෙ"
"ලුසී.හඳුනාගන්න ලැබීම සතුටක්"

"මටත්.ඔයා කලින් මේ උද්‍යානෙට ඇවිත්  තියෙනවද?"

"කාලෙකට කලින් .ඒත් මම වැඩිය මේ පැත්තට ඇවිත් නැහැ."

"ඔව්.ඒක තමයි .නැත්නම් අපි කලින් මුණ ගැහෙනවනෙ.ලැසී වැඩියෙන්ම කැමති මේ පැත්තට"

"හයියෝ, ඔයා හිටගෙනනෙ තාම.එන්න වාඩි වෙන්න"ලුසී බංකුවෙ පැත්තකට උනා.

"ස්තූතියි ලුසී"

පෝල්ගෙයි ලුසීගෙයි මැද්දෙන්  හරිබරි ගැහිලා ලැසීත් වාඩි වුනා.ඒ මදිවට අහන්නෙත් නැතුවම ලුසීගෙ උකුල උඩින් මූනත් තියා ගත්තා.

"එයා මට සෑහෙන කැමතියි වගේ."
ඇක්සිඩන්ට් එකෙන් පස්සෙ පළමුවෙනි වතාවට ලුසීගෙ මූනෙ හිනාවක් ඇඳුනා.

"ඔව්.ඇත්තටම.මොකද එයා ලේසියෙන් කාටවත් කැමති වෙන්නෙ නෑ .මම කිව්වනෙ ඔයාට"

"මෙයා මොන ජාතියෙ බල්ලෙක්ද?මට බල්ලො ගැන ලොකු තේරුමක් නෑ"

"මෙයා ගෝල්ඩන් රෙට්‍රීවර් කෙනෙක්.මෙහෙම කෙල්ල වගේ හිටියට දැන් සෑහෙන නාකියි.අවුරුදු අටක් කියන්නෙ ඒ ගොල්ලන්ගෙ ලෝකෙ සෑහෙන වයසක් ගිහින්"

පෝල්ගෙ ළඟින් පෙපර්මින්ට් සුවඳක් ආවා.හුළඟත් එක්ක  කොහෙන්දෝ ආපු පොප් කෝන් සුවඳකුත් ලුසීගෙ නහයෙ පැටලුනා.

පැයකට කිට්ටු වෙලාවක් ගෙවුනෙ ඔහොම.ඒ පැයේ හුඟ තැන්වල තිබුනෙ නිස්සද්දවම හිටපු තැන්.ඒ වුනාට ඒ සද්ද බද්ද නැති නිස්කලංක සමාගමට ලුසීගෙ හිත බොහොම තදින් බැඳුනා.

ඉස්පිරිතාලෙ යද්දි හම්බවෙන මිනිස්සු වගේ පෝල් ලුසීගෙ පිලිස්සුම් තුවාල ගැන හාරා ඇවිස්සුවෙ නෑ.කොටින්ම ලුසීගෙ ගැන පෝල් වචනයක්වත් ඇහුවෙ නෑ.අහන්නෙ නැතුවම සමහරු කරන්නා වගේ අනේ පවු දෙයියනේ කියලා ලුසීට අනුකම්පා කරන්න ගියෙත් නෑ.
පෝල් ලුසීට නැපිය මාරුකරගන්නවත් බැරි පොඩි දරුවෙක්ට වගේ සැලකුවෙත් නෑ.

ඉතින් ඇත්තටම ලැසීටත් පෝල්ටත් ලුසීගෙ හිතේ පැලවෙන්න ගත්තේ බොහෝම ලොකු ලෙංගතුකමක්.

ලැසී හිරිඅරිමින් නැගිට්ටා.

"ඔහ්,මේ නෝනාට කම්මැලි හිතිලා වගේ .අපිට ගෙදර යන්න වෙලාව හරි ලුසී"පෝල් බංකුවෙන් නැගිට්ටෙ ඒ තරම් කැමැත්තකින් නෙවෙයි කියලයි ලුසීට හිතුනෙ.

"හමුවීම සතුටක් ලැසී.ගිහින් එන්න කෙල්ලෙ"ලුසීගෙ හිතේ පුංචි දුකක් එක්කහු වෙන්න ගත්තා.
ලැසී උත්තර දුන්නෙ ලුසීගෙ අත ලෙවකමින්.

"ඇත්තටම ඔයා හමු වීම අපිට ලොකූ සතුටක් ලුසී.ගොඩක් වෙලාවට අපි පාර්ක් එකේ ඉන්නෙ තනියම.සමහරු බල්ලොන්ට කැමති නෑ.ඊටත් වඩා සමහරුන්ට ඕනෙ මගේ ජීවිත කතාව ගැන දැන ගන්න.මට අනුකම්පා කරන්න.ඔයා තමයි ලැසී ඇරුණම කාලෙකින් මට මුණ ගැහුණු හොඳම යාලුවා.
හපොයි මම කියවනවා වැඩියි නේද?"
පෝල්ට ලැජ්ජා හිතිලද කොහෙද?

"අහ් නෑ නෑ.පෝල් මම ප්‍රශ්නයක් අහන්න ඔයා මගේ ගැන මුකුත් හිතන්නෙ නෑ නේද?

"මොකද්ද?"

"අහ්...ඔයාට මොකද්ද තියෙන ප්‍රශ්නෙ?"

පෝල් උත්තර දුන්නෙ නෑ.ඒත් එයාට තරහ ගිහින් විත්තිය ලුසීට තේරුනා.

"පෝල්, සමාවෙන්න මම වැරදි දෙයක් ඇහුවද?"

"මං හිතුවා ඔයා අනිත් අයගෙන් වෙනස් කියලා ලුසී.ඔයත් අනිත් මිනිස්සු වගේම තමයි බලාගෙන යද්දි."පෝල්ගෙ කටහඬේ තිබුනෙ බිඳිච්ච බලාපොරොත්තුවල සද්දෙ.

"ඇයි අනේ මම මොකද්ද කලේ?"ලුසීට මුකුත් හිතා ගන්න බෑ.

"මොකද කලේ..මොකද කලේ?
ඇස් දෙකම පොට්ට ගයිඩ් ඩෝග් කෙනෙක් එක්ක හැමතැනම යන මිනිහෙක්ගෙන් මොකද්ද එයාට තියෙන ප්‍රශ්නෙ කියලා අහපු එක තමයි ඔයා කළේ.එනවා යන්න ලැසී" පෝල් යන්න හැරුනේ තරහෙන්

තත්පර දෙක තුනක් කිසිම සද්දයක් බද්දයක් නැතුව ගෙවුනා.
ඊට පස්සෙ ලුසී සෑහෙන කාලෙකට පස්සෙ මහ හයියෙන් හිනා වෙන්න ගත්තා.ඇස්වලින් කඳුළු පෙරි පෙරී හුස්ම හිරවෙලා පපුව තද වෙද්දිත් ලුසී දිගටම හිනා වුනා.

යන්න ගියපු පෝල් නැවතුනේ මේ මොන විකාරයක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව.ලැසී ඔලුව හරව හරවා බැලුවෙ තමන්ගෙ අලුත් යාලුවට හැදුනෙ මොන විදිහෙ ලෙඩක්ද කියලා .

බොහෝම අමාරුවෙන් අන්තිමේ ලුසී හිනාව නවත්තගත්තා.

"පෝල්,ඔයා තාම ඔතනද?"

"පිස්සු හැදීගෙන එනවද ?ඇයි මං මෙතන හිටගෙන ඉන්නවා පේන්නැද්ද?"

"නෑ පෝල් මටත් පේන්නෙ නෑනෙ"

ඇක්සිඩන්ට් එකෙන් වෙච්ච ලොකුම අනතුර ලුසීගෙ ඇස් පෙනීම නැති වෙච්ච් එක.

Thursday, December 20, 2018

කිරි අම්මා

ඉලන්දාරි වයස පහුවෙලා උණත් මම තාම නිදාගත්තෙ කිරිඅම්මගෙ ඇඳේ. කිරිඅම්මගෙ කාමරේ තෙල් බෙහෙත් සුවඳත් එක්ක වෙනදා වගේ මං ඇහැරුණා.

කොහොමත් ඉතින්  හැමදාම කිරිඅම්මට කලින් මං ඇහැරෙනවා.ඇහැරිලා වටේ පිටේ ලෝකෙ ඇහැරෙන සද්දවලට කන් දීගෙන ඉන්නවා.ටිකකින් මට බඩගිනි වෙනවා.මගේ කුණුකුණුවට කිරිඅම්මට ඇහැරෙනවා.අපි කුස්සියට ගිහින් තේ බොනවා.අපේ දවස පටන් ගන්නෙ එහෙමයි.

මගේ අම්මඅප්පා කවුද කියලා මතකයක් මට නෑ.මතක ඇති කාලෙක ඉඳන් මම හිටියෙ තනියම.කිරිඅම්මට දරු මුනුබුරෝ සෑහෙන හිටියා.සමහරු පිටරට.මෙහෙ හිටි උදවියත් හිටියෙ දුර පළාත්වල.ඉතින් අහම්බෙන් දවසක හම්බුන වෙලේ කිරිඅම්මා කිව්වම ඔන්නොහේ මාත් එක්ක නැවතියන් මයිකල් කියලා මම ඔලුව වැනුවෙ එක පයින් ම.එදා ඉඳන් කිරිඅම්මයි මායි හිටියෙ එකට.

 වෙනදා වගේ මගේ කුණුකුණුවට කිරිඅම්මා පුරුදු විදිහට ඇහැ ඇරියෙ නැති වුනාම මට මොකද්දෝ මහ අමුත්තක් දැනුනා.හත් දෙයියනේ කිරි අම්මා අයිස් කුට්ටියක් වගේ සීතලයි.

කිරි අම්මට සෑහෙන අසනීප තිබුණා .හැමදාම උදේ දවල් හවස බෙහෙත් පෙති අහුරු අහුරු  බීවෙ ඒ අසනීපවලට.ඒත් කිරි අම්මාට ළඟදිම දවසක යන්න වෙයි කියලා කිරිඅම්මා නිතරම මැතිරුවා.
"මට යන්න දුක නෑ ,මයිකල්.ඒත් මට දුක මම ගියාම උඹට මොකද වෙන්නෙ කියලා"
ඒ වෙලාවට කිරි අම්මා දිග හුස්මක් අදින්නේ මාවත් ඒ දිහාට ඇදිලා යන ගානට.

කිරිඅම්මගෙ දරුමුණුපුරෝ මට කිසිම ඇගෑලුම්කමක් දැක්කුවෙ නෑ.ඉඳලා හිටලා දවසක ආයෙත් දුවන්න බලාගෙන මහ ගෙදර ආපු දවසක උන් ඔක්කොම මගේ දිහා බැලුවෙ අනවසර පදිංචිකාරයෙක් එහෙම නැත්තං අපරාධකාරයෙක් දිහා බලන විදිහට.

මට උන් එකෙක්වත් වැඩක් නෑ දැන්.මගේ කිරි අම්මා යන්න ගිහිල්ලා.පපුව පිච්චී ගෙන යද්දි මම මහ හයියෙන් විලාප තියන්න ගත්තා.

මගේ විලාපෙට අල්ලපු වත්තෙ ගෙදර අමරෙයි කාන්තියි දුවගෙන ආවා .අමරපාල ගෙට ආවෙ පිටිපස්සෙ දොරේ අගුල කඩා ගෙන.වෙන දවසක ඕක වුනානං මට මාරාවේස වෙනවා.එදා මට ගානක්වත් උන්නෑ.

"හපොයි දෙයියනේ රන්හාමි නැන්දා"කාන්තිත් පපුව අල්ලගත්තා.

එතනින් එහාට වැඩිහරියක් මට මතක නෑ.අමරපාල කොහෙන්දෝ වාහනයක් අරං රූං ගාල ඇවිදින් කිරිඅම්මා අරං ගියා.කිරිඅම්මා ආයෙත් ආවෙ දුඹුරු පාට පෙට්ටියෙන්.
ඒ වෙද්දි දවස් කීයක් ගිහින් ද මන්දා.

ඒ වෙද්දි කිරිඅම්මයි මායි විතරක් හිටපු ගේ පිරෙන්න පිට මිනිස්සු හිටියා.කිරිඅම්මගෙ දරුමුණුපුරු පරම්පරාවත් එකා දෙන්නා පාත් වුනා.

මම පෙට්ටියෙ හිටපු කිරිඅම්මා බලන්න ගියෙ නෑ.ඒ මගේ කිරිඅම්මා නෙවෙයි .මම ආසම කරන තෙල් බෙහෙත් සුවඳ වෙනුවට ඒ පෙට්ටියෙන් ආවෙ නහය කඩා ගෙන යන අප්පිරිය ගඳක්.මම එළියට වෙලා හූල්ල හූල්ලා හිටියා.

ඉඳලා හිටලා  ගමේ උදවිය කවුරුහරි මගෙ ඔලුව අතගාලා අනේ අසරණයා කිව්වත් මම නෙවෙයි ඔලුව ඉස්සුවෙ.

පිටරට හිටිය දුවාදරුවො එනකන් දවස් ගානක් කිරිඅම්මා පෙට්ටියේ නිදාගෙන හිටියා.
ඒ උන්දැලා ඇවිදින් හොටු පෙර පෙරා ඇඬුවා.ඊට පස්සෙ කඳුළු පිහදාගෙන අහුමුළුවලට වෙලා කිරිඅම්මගෙ බඩු මුට්ටු බෙදා ගන්න  හීතල යුද්ධයක් පටන් ගත්තා.

"උඹ තමයි කොලුවෝ මට මේ ලෝකේ ඉතුරු වෙච්චි එකම වස්තුව"මාව තුරුලු කරන් කිරිඅම්මා කීපාරක් නම් එහෙම කියන්න ඇද්ද?
ඒත් මේ උදවිය බෙදාගන්න දඟලපු බඩුමුට්ටු ලැයිස්තුවේ අන්තිම අග්ගිස්සේවත් මම උන්නෙ නෑ.

අන්තිම මුණුපුරාත් ඒරොප්පෙන් ගොඩබැහැලා ආවම  කිරිඅම්මගෙ අවසාන කටයුතු සිද්ධ වුනා.

මළ ගෙදරක්‍ ද මගුල් ගෙදරක්ද බං මේක කියලා කවුදෝ කියනවා මං අහගෙන.හාමුදුරුවොම විසිනමක් විතර වැඩියෙ පිට පලාත්වලින්.
කිරිඅම්මගෙ දරු මුණුපුරන්ගේ තොරණේ විස්තර තමයි වැඩි හරියක් කතාවල තිබුනෙ.ඒ දරුවො කිරිඅම්මාට කරපු නොසෑහෙන සැලකිලි ගැනත් කියද්දි මම කල්පනා කළේ මැරුනෙ මගේ කිරි අම්මා නෙවෙයි වත්ද කියලා.

කැරකොප්පුවේ අන්තිම කෙලවරේ බිම් පොඩ්ඩක කිරිඅම්මව පස් යට හංගලා ඒ උදවිය ඔක්කොම යන්න ගියාට පස්සෙයි මම කිරිඅම්මා බලන්න ගියේ.

අලුත් පස්වල සුවඳ අස්සෙන් කිරිඅම්මගෙ සුවඳ හීනියට වගේ දැනෙද්දී මම කිරිඅම්මගෙ පස්ගොඩැල්ල උඩ වැටිලා හිත දියවෙලා යනකං අඬන්න ගත්තා .

දවස් කීයක් මං ඇඬුවද කියලා මට මතක නෑ.
අමරපාලයි කාන්තියි කීපසැරයක් ම ඇවිත් මාව උන්දැලගෙ ගෙදර එක්ක යන්න තැතනුවා.බැරිම තැන   කාන්ති බත් කටක් පාන්කෑල්ලක් වතුර උගුරක් බොන්න කියලා මට පින්සෙන්ඩු උනා.
කිරිඅම්මා නැතුව මට කෑම කන්න පුලුවන්ද ?

ඔහොම එක දිගට හිත දිය වෙනකං අඬද්දි එක දවසක මගේ පණත් දිය වෙලා ගියා.

මගේ මළගෙදරට ආවෙ අමරපාලයි කාන්තියි විතරයි.කිරිඅම්මා ගාවම පොඩි ඉඩක මාව වළලද්දි පස් ගොඩේ  අමරපාලගෙ කඳුළුත් කලවම් වෙනවා මම කොහෙදෝ උඩක ඉඳන් බලන් හිටියා.

"පව්.තිරිසන් සතෙක් වෙලා මූට දැනිච්ච දුක අර නල්ලමලේ දූලා පුතාලා ටිකට තිබ්බනම් අම්මපා"කාන්ති චීත්තෙන් කඳුළු පිහදා  ගත්තා.

කාන්තියි අමරපාලයි එතන ඉන්දැද්දි මම කිරිඅම්මා හොයන්න යන්න පිටත් උනා.

උන්දැ මං නැතුව පාලුවේ ඇත්තෙ.

ඉගිලෙන ලියමන් 2018.12.20

Wednesday, December 19, 2018

ඇස් වාට්ටු


කොළඹ දුවන්න පටන් අරන් අවුරුද්දකට පොඩ්ඩක් අඩුයි.ඒත් තාම කොළඹ ටවුමයි මායි එච්චරම යාලු නෑ.මහරගමින් 138 ක නැග්ගාම කොළඹින් බහින තැන හොයාගන්න නම් දැන් පුලුවන් .නින්ද ගිහින් හිටියත් හෝල්ට් එක කිට්ටුවෙද්දි කොන්දොස්තර මහත්තයා ගිරිය පුපුපන් බෙරිහන් දෙනවනෙ ටවුන්හෝල් ඇස්වාට්ටුව බහින්ඩ බහින්ඩ....කියලා.
ටවුන් හෝල් එක ගාව බැහැලා ඇස් වාට්ටුවට මෙහායින් හැරිලා දුවද්දි එක ඇහැක් සුදු පාටින් වහගෙන මං වගේම කරකවලා අතෑරලා වාගේ වටපිට බලබලා ඇස් වාට්ටුව හොයං යන ඇත්තො ඉඳ හිට මුණ ගැහෙනවා.
සෞඛ්‍යය අමාත්‍යාංශයට යන්න කොට පාරක් තියෙනවා ඇස් වාට්ටුව මැද්දෙන් .ඕකෙන් යන එනවා මිසක් ඇස් වාට්ටුවෙ ලෙඩ්ඩුන්ගෙ ගැන කතා මං දන්නෙ නෑ.
මේ කතාව කිව්වෙ මේ දවස්වල එහේ ඉන්න මගේ හිතමිතුරු ලේන් මැතිණිය .වට වන්දනාවේ ගියා මදෑ කතාවට යං කො.
දූ පොඩිත්තියෙක්.ලබන අවුරුද්දෙ දෙක වසරට පාස් ලු.
ඉතින් ඇයි ඇස් වාට්ටු ඇවිල්ලා?
පොඩි පොඩි දේවල් පේන්නෙ පැටලිලාලු.ඈත තියෙන මල්වලට කුරුල්ලො කියලා එහෙම රැවටෙන වලු.
පරීක්ෂණ කරලා බලද්දි දෝණිගේ පෙනීම හොඳටම අඩුයි ලු.
හුඟක් වෙලාවට පොඩිත්තන්ගෙ පෙනීමෙ දෝස අහුවෙනවනෙ ඉස්කෝලේ කලු ලෑල්ල පේන්නැති උනාම.
වැඩේ කියන්නෙ බටිත්ති පන්තියෙ ඉන්න හොඳම ළමයෙක්ලු.ඉතින් ටීචර් ආදරේ වැඩි කමට හැමදාම බටිත්තිව තියාගන්නෙ ඉස්සරහම පේළියකලු.
ගෙදරදි ටීවී බලද්දි එහෙම මේක දැක්කෙ නැද්ද කියලා ඩොක්ටර් ඇහුවලු.
කියන දේ අහන්නැතුව ටීවී බලන හින්දා ටීවී එක ගලවලා අයින් කරල තියෙන්නෙ කියල අම්මා කිව්වලු.
බැලින්නං බටිත්ති පොඩි කාලෙ කියන දේ අහන්නැතුව ළඟටම වෙලාලු ටීවී බලලා තියෙන්නෙ.පෙනීම අඩු විත්තිය කියන්න පොඩිත්තිට තේරිලත් නෑ.පොඩිත්තිට තියෙන අවුල ගෙදර අයට තේරිලත් නෑ.
වැඩිහිටි  අපිට අරෙහෙ රිදෙනවා,මෙහේ පුපුරු ගහනවා කියලා අපිට තියෙන අමාරු කියන්න පුලුවන් උනාට පොඩිහිටියන්ට එහෙම අමාරුයි .පොඩිහිටියන් සමහර වෙලාවට තමන්ගේ අමාරුකම් පෙන්නන්නේ ඔන්න ඔය වගේ අපි නොහිතන විදිවලට වෙන්න පුලුවන් කියන එකයි ඔය කතාව අහලා මට හිතුනෙ.
ඉගිලෙන ලියමන් 2018.12.17

තවත් තේ කතාවක්

කාලෙන් කාලෙට තේ බීපු හැටි කලින් ලිව්වා මතකනෙ.
කියවන්න බැරි වෙච්ච ඇත්තෙක් ඉන්නවානම් පස්සෙන් පහු කියවන්න බැරියැ ඒ පෝස්ට් එක.

අපේ තාත්තගෙ රසම රස තේක ගැන කීවනෙ.
එකම එක කතාවක් හැබැයි අමතක වුනා.
තාත්තගෙ පොල්කිරි තේක.
ඇයි ස්ට්‍රෝබෙරි ටී, ලෙමන් ටී, ජින්ජර් ටී, හිබිස්කස් ටී තියෙනවනං පොල්කිරි ටී තියෙන්න බැරි ද?

ඔන්න මෙහෙමයි ඒ කතන්දරේ වෙන්නෙ.

අපේ මවුතොමෝට  ආතරයිටිස්  තියෙනවා නොවැ.ආතරයිටිස් නොතිබ්බත් අවුරුදු බර ගානක් තිස්සේ  උයලා පිහලා, රෙදි සෝදලා ගෙවල් අසපස් කරලා ,ඕං ඔය කියන සුමේ නොකඩවා කරන බවලත් උදවියට වයසට යද්දි අත පයේ හන්දි අමාරු එනවා.

පොල් මිරිකන හැටි ඉතින් කාටවත් අලුතෙන් කියලා දෙන්න ඕනෙ නෑනෙ.ඇඟිලිවල අත්වල හන්දි අමාරු තියෙන උදවියට ඔය පොල් මිරිකනවා කියන එක බොහෝම වේදනාකාරී අත්දැකීමක්.
ඒත් ඉතින් මේ සිරිලංකාවේ ගෙවල් වල පොල්කිරි  නොදාන එළවලුවක් මාලුවක් හොයාගන්න ටිකක් අමාරුයි නෙ.ඉතින් හැම වේලටම පොල් කිරි එපායැ.

ඒ කාලෙ මගෙ හිතේ අර පොල් ගෙඩියක් රත්තරන්වලට ටිකක් අඩුවෙන් විකිනිච්ච කාලෙ.පොල් හිඟයටත් උත්තරයක් හැටියට අපේ අම්මා ගෙනාවලු අර පිටිකළ පොල් කිරි පැකට්ටුවක්.
අර සැබවින් නියම පොල් කිරී, කිරිබත් කිරිහොඳි වලට....කියලා සුනිල් පෙරේරා කියන්නෙ ආං ඒ පැකැට් එකක්.

ඒත් වැඩේ කියන්නෙ අපුච්චා ඔය පිටි කළ පොල් කිරි වැඩේට සම්පූර්ණ විරුද්ධයි .ඇත්තනෙ ඉතින් .දැං ඔය පොල් ගෙඩියක් බිඳලා එක බෑයක් ගාලා අනිත් බෑය රෑ ෆ්‍රිජ් එකට දාන්න අමතක උනා කියන්නකො.හා උදේ වෙනකොට නරක් වේගෙන ඇවිත් නැද්ද?
ඉතින් එහෙනං කල් තබාගන්නා ජාති එකතු කරන්නෙත් නැතුව පිටි කළ පොල් කිරි එක නරක් නොවී තියෙන්නෙ කොහොමෙයි.පිටි කළත් පොල් පොල්ම නෙව.

ඉතින් ඔය තාත්තගෙ විරෝධෙ හින්ද අම්මා පි.පො.කි. ගේන එක නැවැත්තුවලු.

ඕං ඔය කාලෙ දවසක් මම ගෙදර ඉන්න කම්මැලි කමේ බට්ටිවත්  කුදලගෙන අපේ මාපියාණන් යුවල බලන්න සම්ප්‍රාප්ත වෙනවලු.
සාමාන්‍යයෙන් මම ගෙට ගොඩ වුනාම මට තේකක් හදලා දෙන්න අපේ අපුච්චට වෙනම බුලත් දෙන්න ඕනෙ නෑ.
එදා උන්දැ කොහෙ හරි ගමනක් යන්න ලෑස්ති වෙලා හිටියෙ.ඒ මොන ගමන තිබුණත් දඩි බිඩියෙ දෝනියණ්දෑගේ තේ ගුදම හදලා දීලා තමා එළියට බැස්සෙ.

උගුරක් දෙකක් උගුරෙන් පහළට යද්දී මොකක් නමුත් වෙනසක් තේරුණත් මං දන්නවෑ ඉතින් වෙච්ච දේ.තව උගුරු දෙක තුනක් ආමාශගත වෙද්දී පොඩී සැකයක් මතු වෙච්චි.

තාත්තා තාමත් එළියෙ හින්දා හෙමීට අම්මට කිට්ටු කරලා ඇහුවෙ පිටි කළ පොල් කිරි පැකට් එකක් එහෙම හංගලා තියෙද කියලා.

අම්මා ඔලුවෙ අත ගහ ගත්ත පාර මට තේරුනා පිංවතුනි වැඩේ හරි තමයි කියලා.
අපේ ගෙදර සීනි, පිටි ආදී දෑ දාලා තිබුනෙ අර නෙස්ප්‍රේ මාමල කාලයක් දීපු පාට පාට පියන් තිබ්බ ටින් වල.වක්කඩේ හකුරු හැංගුවට හපන් අපේ මෑනියන්දෑ පොල්කිරි එක හංගලා තියෙන්නෙත් ඕං ඔය ටින් එහෙකමලු.

වැඩේ කියන්නෙ ඉතින් කාඩ්බෝඩ්  පැකට්ටුවෙන්  එලියට ගත්තම කිරිපිටි පැකට් එකයි පොල් කිරි පැකට් එකයි දෙකම තියෙන්නෙ අර ඇලුමිනියම් වාගේ පැකට්ටුවේ නේ.

ඉතින් තාත්තට දොසක් කියතැහැකැ වෙච්චි දේට.පොල් කිරි තේක සින්ක් එකට නවලා මෑනියන්දෑ අලුතෙන් හදලා දීපු තේක බොන්න ගත්තෙ  ඒ පාර දැම්මේ හරි පිටි ජාතියද කියලා හොඳට ඉව අල්ලලා එහෙම තමයි.

දැන් නං පියානන්දෑ අපේ ගෙදරදිත් පිටි කළ පොල් කිරි එක්ක සහයෝගෙන් වාසය කරනවා.ඒ හින්දා ඊට පස්සෙ පොල්කිරි ටී බොන්න වුනේ නෑ.